Balang Araw

BALANG ARAW

Madilim

Malamig

Umuulan

Tanging kulog at kidlat lang ang naririnig at namamalayan

Kumukulog, sumisigaw na tila ba gustong manuluyan

Ngunit ewan ko ba't puro sarado lahat ang mga kabahayan

Na akala mo mga tainga na walang balak na ako'y pakinggan

Kaya't ang malakas na dagundong ng aking dibdib ay unti-unting naging kidlat

Kidlat na patulo'y sa pagguhit sa puso kong tumitibok dahil sa takot

Takot na baka maulit muli

Takot na baka maulit na naman

Takot na baka di ko na kayanin

Takot na baka ako'y mapraning

Na sa bawat yabag, lagabog, dagundong na parang may papalapit

Ako'y agad ng nangangatal, naninigas at nanlalagkit

Di makagalaw na tila nadikit na sa pwesto't di makaalis

Sa takot, sa pangamba sa tuwing ika'y nasa malapit

Di malaman ang gagawin kung paano pa tatakasan ang walanghiyang karanasan

Na dinulot mo

Na nananatiling nasa ala-ala ko

Na hinihiling kong sana'y makalimutan ko

Ngunit hindi... Hindi magawa ng sarili kong limutin ng ganon kadali, alisin lahat ng takot at muling mamuhay ng normal

Na parang walang nangyari

Na parang wala kang ginawa 

Pinipilit ko naman! Pinipilit kong gamutin ang sarili ko at kumilos ng nasa ayos

Yung hindi halata

Yung tulad ng dati

Malakasang tawa, masayang mata, masiglang enerhiya kada umaga

Pero di ko talaga magawa!

Nananatili ang kulog at kidlat sa puso ko na tila pinatawan ng habang-buhay na pagkakakulong ang sarili ko't hindi ako makalaya!

Hindi ako makalaya sa pait ng nakaraan! 

Hindi ko magawang magsimula muli't magpatuloy sa buhay

Na tila sumasabay sa patak ng ulan ang mga luha kong sana naman ay maintindihan

Na ang bawat araw ay tila pa rin gabi

Na parang dilim na kailangan lagi ng liwanag

Na parang buwan na kailangan lagi ng araw

Na parang halaman na kailangan lagi ng tubig

Na parang kandila na kailangan ng sindihan

Sapagkat nagdidilim...

Nagdidilim na ang buhay na dati'y puno ng kaliwanagan

Na dati'y maliwanag pa sa sinag ng araw dahil lahat ng kapamilya ay nariyan para siya'y damayan

Kaya't pakiusap... Huwag mo ng dagdagan! 

Huwag mo ng dagdagan ang bigat, hapdi, sakit ng puso kong napreso na sa kulungan...

Na napatawan ng habang-buhay na pagkakakulong.....

Na walang dumadalaw

Walang nakakaalala para mangamusta

Walang nagtatiyagang makinig ng mga litanya

Ganyan naman yan sila, makakaalala lang pag may kailangan sayo o napilitan pa

Kaya hayaan mo na...

Ganyan talaga ang mundo..

Kaya bumangon ka.

Tanging sarili mo lang ang kakampi mo.

Kaya kahit na masakit, BUMANGON KA!

KUMAWALA KA NA SA MGA KADENANG NAKATALI SAYO!

Manalig ka na balang araw sayo ay magpapiyansa

Umasa ka na balang araw may mag-aalis ng kadena

Na papalayain ka sa lahat ng iyong dinadala't- inaalala

Balang araw... Balang araw....

Wag kang mag-alala...

Di magtatagal ay makakalaya ka.